Wat is straatfotografie

152 views

Straatfotografie is een van de eenvoudigste maar moeilijkste en meest lonende vormen van documentaire fotografie. Dus wat is straatfotografie? Wat maakt Straatfotografie zo bijzonder en hoe begin je eraan? Ik fotografeer al geruime tijd, maar heb mij pas sinds kort toegelegd op straatfotografie.

 

WAT IS DE DEFINITIE VAN STRAATFOTOGRAFIE?

Straatfotografie is een vorm van documentaire fotografie dat geen vastomlijnd onderwerp of verhaal heeft en dat zich vooral richt op het openbare leven. Bij straatfotografie draait het er vooral om dat het leven zoals het is vastgelegd wordt. De zogenaamde Cadid shots. Er wordt niets gemanipuleerd of in scène gezet. Enkel de oorspronkelijke situatie wordt vastgelegd.

Een goede straatfoto is zo krachtig omdat het momenten van het echte leven zijn. Momenten die op de een of andere manier buitengewoon zijn. Ze kunnen buitengewoon mooi, buitengewoon belangrijk, buitengewoon grappig, buitengewoon ontroerend, buitengewoon tragisch of buitengewoon slim zijn. Deze foto’s zijn zo krachtig omdat we weten dat we naar een echte buitengewone scène kijken.

Uiteindelijk zijn er zeer veel diverse meningen over wat straatfotografie is en wat het niet is. De bovenstaande definitie is de traditionele definitie.

 

WAT IS DE GESCHIEDENIS VAN STRAATFOTOGRAFIE?

De definitie van straatfotografie is in de loop van de jaren sterk veranderd. In 1918 was je straatfotograaf als je iemand tegen betaling portretteerde op straat. Tijdens de tweedewereldoorlog had het meer weg van fotojournalistiek.

Na de oorlog werden camera’s steeds betaalbaarder en daardoor kwam er ruimte voor meer sociale fotografie. Fotografen zoals Henri Cartier-Bresson en Diane Arbus die het alledaagse leven in de jaren vijftig documenteerden, waren waarschijnlijk de eerste straatfotografen die fotografeerden op een manier zoals we die nu ook nog kennen.

De foto kan een krachtige reactie oproepen. Elk moment van het leven kan worden gefotografeerd en kan voor altijd worden bewaard. Als we foto’s bekijken van een straatbeeld in New York uit de jaren 80 met de Twin Towers op de achtergrond, herinneren we ons meteen de tragedie van 2001. We weten meteen waar we waren en er komen herinneringen aan die dag boven. Een ander voorbeeld zijn de foto’s van Shirley Baker. Het zijn afbeeldingen van kinderen van de jaren zestig. Je krijgt een idee van hoe er geleefd werd alleen al door te kijken naar de kleding, de kapsels enz. Het wekt op unieke wijze de nostalgie op.

 

DE JAREN DERTIG

Fotografen als Robert Doisneau, Willy Ronis, Andre Kertesz en Henri Cartier Bresson ontwikkelden in de jaren dertig een observatiestijl die de fotografie verder ontwikkelt en die pas veel later straatfotografie genoemd wordt. 

Wat is straatfotografie 

Henri Cartier-Bresson | Hyeres 

DE JAREN VIJFTIG

Pas in de jaren vijftig in New York City duikt er iemand op die iets doet wat weer op straatfotografie lijkt. Robert Frank. Gefinancierd door de Guggenheimbeurs, legde hij de Amerikanen vast. Een boek met zijn kijk op Amerika. Franks foto’s waren hard, onthullend en direct. Hij gebruikte fotografie om een nieuwe realiteit te laten zien en commentaar te leveren op de Amerikaanse droom. Met zijn boek: The Americans, zet hij de toon voor een nieuwe generatie Amerikaanse straatfotografen. Fotografen die door de straten van Manhattan lopen en de spanning en angst van het moderne New York op straat vastleggen. 

In een tentoonstelling uit 1967 in het Museum of Modern Art genaamd New Documents, werd het werk van Robert Frank tentoongesteld en daarbij ook het werk van Garry Winogrand, Lee Friedlander en Diane Arbus. Garry Winogrand wordt een belangrijke figuur in de straatfotografie en niet alleen de mensen om hem heen zoals Joel Meyerowitz, Tony Ray Jones en Tod Papageorge worden door hem beïnvloed, maar ook toekomstige generaties inspireerde hij met zijn, ‘niets is onfotografeerbaar’ houding die je ook terugziet in het werk van de huidige generatie fotografen.

 

DE JAREN TACHTIG

De jaren 80 stonden in het teken van mode- en portretfotografie met fotografen als Richard Avedon, Annie Leibovitz en Robert Mapplethorpe die de grens tussen kunst en commerciële fotografie vervaagden door publicaties in tijdschriften als The New Yorker, Harper’s Baazar en Vanity Fair.

 

DE JAREN NEGENTIG

In 1994 publiceerden fotograaf Joel Meyerowitz en de schrijver / curator Colin Westerbeck Bystander: A History of Street Photography, een uitgebreide en chronologisch overzicht van straatfotografie dat een internationale heropleving in straatfotografie bewerkstelligde. Een absolute aanrader voor een ieder die geïnteresseerd is in straatfotografie.

In de hedendaagse straatfotografie kun je het DNA vinden van de namen van weleer. Je ziet vaak de humor en de optimistische romantiek terug van het werk dat in de jaren 20 en 30 in Parijs is gemaakt, de fascinatie voor het beslissende moment van Cartier Bressons. Of het vastleggen van de harde werkelijkheid zoals de fotografen uit de jaren 60 en 70, zoals Robert Frank dat deed. Moderne straatfotografie is een cocktail van deze invloeden, benaderingen en houdingen, waardoor het belangrijk is om die geschiedenis en de sleutelfiguren en hun werk te begrijpen om je eigen werk in perspectief te zien.

Deze website gebruikt cookies om de ervaring te verbeteren. Als je op accepteren klikt, ga je hiermee akkoord. Accepteren Lees verder